XXe lustrum thema: Climaxx

Met trots presenteren wij het thema van het twintigste lustrum van de JFV Nijmegen: Climaxx. Het honderdjarig bestaan van onze prachtige vereniging vraagt om een thema dat het gewicht van een eeuw kan dragen. Climaxx kan dit, en verdient een korte toelichting. 
Climaxx

Wie climax zegt, denkt aan een hoogtepunt. Het punt waarop de spanningsboog piekt. Het moment waarop de held zijn tegenstander verslaat, het moment dat het refrein van 'Op Weg' voor de laatste keer klinkt, het moment waarop je er na vele uren zwoegen in de bieb achter komt dat je het tóch hebt gehaald. En ja, natuurlijk, het moment waarvoor het woord tussen de lakens wordt gereserveerd. Wie zulke momenten meemaakt, vergeet ze nooit meer.

Echter, het woord draagt evenzeer de weg daarheen in zich. Het stamt af van het Griekse klimax (κλῖμαξ), dat ladder of trap betekent. Bovendien is de climax een stijlfiguur, waarin iedere trede de vorige in kracht overtreft, totdat het geheel zijn hoogste punt bereikt. Een climax is dus nooit één moment. Zij is de opgang die eraan voorafging.

Zo ook bij onze vereniging. Negenennegentig jaren liggen achter ons. Negenennegentig treden, gebouwd door negenennegentig generaties aan JFV'ers. Door besturen die tot in de late uren hebben gezwoegd. Door commissies die fantastische activiteiten neerzetten. Door reizen, gala's en maandelijkse borrels die duurden tot de zon opkwam. Ieder lid van deze vereniging erfde een vereniging en gaf haar rijker door dan zij haar aangaf. Zo is de JFV geklommen tot een hoogte die honderd jaar geleden niemand voor ogen had gehouden. Maar nu
zijn we er toch. De Climax. 

De dubbele x in Climaxx is een bewuste verwijzing naar ons 20e lustrum. In Romeinse cijfers staat XX voor twintig, waarmee de naam niet alleen ons hoogtepunt symboliseert, maar ook subtiel verwijst naar de twintig lustra die ons tot dit honderdjarig bestaan hebben gebracht.

Dit jaar staan wij hoger dan de JFV Nijmegen ooit gestaan heeft. Honderd jaar is geen verjaardag als alle andere. Het is de bekroning van een eeuw.

En dan de zwaan. Een zwaan is op het eerste gezicht misschien niet het eerste dier dat bij een climax in je opkomt. Toch is juist deze zwaan bij uitstek geschikt om ons thema te verbeelden. Op het schilderij De bedreigde zwaan van Jan Asselijn bereikt de spanning haar hoogtepunt. De zwaan heeft haar vleugels wijd uitgeslagen, haar nek gestrekt en haar snavel geopend. Ze staat op het punt van uitbarsten. Alles aan het beeld wijst naar één moment: het moment waarop de opgebouwde spanning haar hoogste punt bereikt.

Daarmee is de zwaan zelf een climax. De kalmte van het water staat tegenover de woeste beweging van de vogel. De witte veren steken fel af tegen de donkere achtergrond. Het lichaam spant zich, de vleugels spreiden zich en de blik is gericht op datgene wat haar bedreigt. Alles in het schilderij werkt toe naar die ene beweging. Alsof het beeld ieder moment verder kan escaleren.

Maar misschien zit juist daarin de mooiste overeenkomst. Een climax hoeft niet stil te staan. Het is het moment waarop alles samenkomt: kracht, spanning en verwachting. De zwaan bevindt zich precies op dat kantelpunt. Nog één beweging, nog één slag met haar vleugels, en de opgebouwde spanning barst los.

Dat is de zwaan die wij voor ogen hebben met Climaxx. Niet de sierlijke zwaan die rustig over het water glijdt, maar de zwaan op haar krachtigst. Op het moment suprême. Vleugels gespreid, klaar om uit te halen. De climax niet als eindstation, maar als het moment waarop alles wat eraan voorafging zijn volle kracht laat zien.

En misschien is dat wel precies wat een lustrum hoort te zijn.